Στις 3 Ιουλίου στο Ηρώδειο, τρία χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα.

Ακούραστα είναι αυτά τα παιδιά από την Αριζόνα  κι όσο μεγαλώνουν τόσο πιο noisy και τολμηρές  γίνονται  οι μουσικές τους.  Το νέο τους - ένατο -άλμπουμ «Τhe Thread that keeps us», τρία χρόνια μετά το «The Edge of the Sun», έκανε ποδαρικό στη νέα χρονιά -κατ’ αποκλειστικότητα στο Kosmos 93.6 πριν κυκλοφορήσει στην αγορά - με αποτέλεσμα να έχουμε ακόμα στα αυτιά μας το «Under the Wheels» , «Voices in the field» και «End of the World With you».

Indie-rock κατευθείαν από την πηγή, με σκόνη αυθεντική  από τις ερήμους της Αριζόνα, με  τον  ωραίο λικνισμό  των λάτιν βημάτων, αλλά και τις σκοτεινές  ιστορίες των κυνηγημένων  που ποτέ δεν μαθαίνουμε. Δε συνηθίζουν να γράφουν στρέιτ πολιτικούς στίχους, αλλά με κάποιο τρόπο το νιώθεις.
Μέσα στα 20 χρόνια της περιπλάνησης τους οι Joy Burns και John Convertino, μιλούν συχνά για τους transient εργάτες, τα σπίτια που αφήνουν πίσω τους, τις νέες τους ζωές.  Και η μουσική τους, όμως, περνάει τα σύνορα, μπλέκοντας τις φολκ παραδόσεις της Αμερικής με μεξικάνικα και λατινοαμερικάνικα χαρμάνια, ωραιότατη μείξη που εδώ στην Ελλάδα (και όχι μόνο) έχει βρει φανατικότατο κοινό.

Κάθε συναυλία τους στα μέρη μας (το 2015 είχαν έρθει τελευταία φορά) γίνεται σολντ άουτ, κάθε εμφάνιση τους μια μικρή γιορτή στις παρέες των μουσικόφιλων.
Τι θα ακούσουμε αυτή την φορά; Calexico, βέβαια, αλλά πιο εμπύρετους από ποτέ. Στίχοι και μουσικές που μιλούν (ίσως πιο ίσια από ποτέ)  για τις εμπειρίες των μεταναστών, το δύσκολο ταξίδι τους , το κενό που πιάνει πάτο όταν αφήνουν πίσω τα σπίτια τους. Οι ιστορίες τους είναι προσωποποιημένες, αλλά παράλληλα γίνεται αντιληπτό το κλίμα της εποχής Τραμπ, τα border politics, το χάος,   η   περιβαλλοντική  καταστροφή. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στην Καλιφόρνια και ο Burns τον γέμισε με …στάχτες, εγκαταλελειμμένα σπίτια, πρησμένα  μάτια «Running through fields of flowers and smoke/Leaving behind all that we’ve built,” τραγουδάει στο “Voices in the Field”.
“My focus was blurred as the world became consumed” ακούγεται στο “Bridge to Nowhere” μέσα από έντονες κιθάρες που ζωγραφίζουν την καταστροφή. Όλη  αυτή  η συναισθηματική ένταση  είναι ένα καλό άλλοθι για την μπάντα να παίξει πιο δυνατά και φασαριόζικα  με έναν fusion ήχο που δεν ήταν το μέχρι τώρα χαρακτηριστικός τους.
Όμως δεν χάνουν την ταυτότητα τους –εννοείται. Όλα αυτά κι άλλα πολλά, υπομονή, θα τα δούμε live στις 3 Ιουλίου στο Ηρώδειο. Calexico της ψυχής και του χορού μας. Γιατί και ο χορός καμιά φορά μπορεί να ένα ξέσπασμα που κάνει τον πόνο ρυθμό και το φευγιό ελπίδα...