Είναι σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του φετινού Ελληνικού Φεστιβάλ, για μην πούμε και του καλοκαιριού συνολικά. Κι ένα πράγμα μπορείς να πεις βλέποντας τον σε πρόσφατα λάιβ του στο you tube: Κρατιέται. Σ’ όλα τα επίπεδα. Ο λόγος για τον Sting, τον άλλοτε αρχηγό των Police, που φαίνεται να διατηρεί αλώβητη τη φόρμα του. Ένας καλογυμνασμένος και στητός 67άρης που εκτός από το σώμα του, φροντίζει ομοίως τη δημιουργική του φλέβα και μαζί και την αίγλη του ως σταρ.

Το πιο πρόσφατο μεγάλο του project, «προϊόν» των αναμνήσεών του από τα ναυπηγεία του Wallsend στη βόρειο Αγγλία (την πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε) είναι το προτεινόμενο για Tony Award μιούζικαλ «The Last Ship», όπου έγραψε τη μουσική και το λιμπρέτο. To έργο παίχτηκε με επιτυχία όλο το 2014 και το 2015 στο Broadway και πολύ πρόσφατα προσγειώθηκε στη βάση του, σε έδαφος Βρετανικό δηλαδή, με όλο το επικοινωνιακό «ταρατζούμ» που του αναλογούσε (και φυσικά τον Sting να δίνει συνεντεύξεις στα βρετανικά κανάλια).

Ο Sting και τα πολλά πρόσωπα του. Τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συνθέτης, ηθοποιός (έχει παίξει και σε καμιά 15αρια ταινίες στον κινηματογράφο, αλλά και στο θέατρο), ακτιβιστής (ο κοινωφελής οργανισμός «Rainforest Foundation», που ίδρυσε το 1989 μαζί με τη σύζυγο του Trudi Styler, βοηθάει την επιβίωση και τα δικαιώματα των ιθαγενών), πολυπράγμων, σταθερά ακόρεστος (με την καλή έννοια) και στις μουσικές του αναζητήσεις. Το μοναδικό του χαρμάνι από ροκ, jazz, reggae, κλασσική, new age και world ακούσματα ήταν το καλύτερο έδαφος για να συνεργαστεί με διαφορετικών ειδών μουσικούς και καλλιτέχνες από όλο το φάσμα των ρευμάτων: από τους αστέρες της τζαζ Μπράντφορντ Μαρσάλις και Γκίλ Εβανς μέχρι τον Αλγερινό Τσεμπ Μαμί ή τον Βόσνιο ουτίστα Εντίν Καραμάζοφ σ’ έναν δίσκο (Songs from the Labyrinth) όπου διασκεύασε κομμάτια του αναγεννησιακού σύνθετη John Dowland. Oλη η μουσική, χωρίς όρια στα πόδια του. Και η κλασσική μέσα (ένας από τους συζητημένους δίσκους του το «Τhe Soldiers Tale», που έχει ασχοληθεί με την μουσική του Στραβίνσκι έχοντας κοντά του τους Ιαν Μακ Κέλεν και Βανέσα Ρεντγκρέιβ). 
Τελευταία του μη αναμενόμενη συνεύρεση, είναι αυτή με τoν Τζαμαϊκανό σταρ Shaggy, συνεργασία που αποτυπώθηκε δισκογραφικά στο ολόφρεσκο «44/876» που έχει αέρα Καραϊβικής (κυκλοφόρησε μέσα στον Απρίλιο) που βέβαια είχε συνέχεια και σε από κοινού live εμφανίσεις.
Σε πλήρη φόρμα, λοιπόν, και σίγουρα μέσα στη δεκάδα των πιο επιτυχημένων σόλο καλλιτεχνών σήμερα, θα πατήσει το ποδαράκι του στα δικά μας αρχαία μάρμαρα για δυο βραδιές που αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον. Και δεν είναι η πρώτη φορά που μας έρχεται.

Το συναυλιακό του παρελθόν στην Ελλάδα
Όσοι είναι παιδιά της μεταπολίτευσης, δεν αποκλείεται να θυμούνται τον χαμό που έγινε στο Σπορτιγκ την άνοιξη του 1980 με τους Police ( σε μεγάλες δόξες ήδη το γκρουπ) να παίζουν το «Message in a bottle» και την αστυνομία να προσπαθεί να συνεφέρει τα ξαναμμένα μπουλούκια που, λόγω του ότι είχαν μείνει χωρίς εισιτήριο, είχαν ξεχυθεί στην Πατησίων και την Αχαρνών κι έσπαγαν βιτρίνες. Οκτώ χρόνια αργότερα (1988) ως σόλο καλλιτέχνης πλέον και πιο σταρ από ποτέ θα συμμετείχε στην συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας στο Ολυμπιακό Στάδιο, ενώ το καλοκαίρι του 2001 στην τακτική περιοδεία έκανε στάση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη .. Όσοι τον είδαμε στο Ολυμπιακό Στάδιο, θυμόμαστε το ντουέτο ( «Mad about you») που έκανε με τον Γιώργο Νταλάρα.

Και δυο λόγια περί της βιογραφίας του…
Γεννήθηκε ως Gordon Matthew Thomas Summer στις 2 Οκτωβρίου του 1951 στο Wallsend, το ναυπηγική περιοχή του Newcastle. O πατέρας του ήταν γαλατάς και από παιδί, εκείνος και ο αδελφός του συμμετείχαν στην οικογενειακή επιχείρηση, βοηθώντας στο άρμεγμα – κάθε ημέρα στις 4 το απόγευμα ήταν και οι δύο εκεί (όταν αργότερα ως front man των Police, απέκτησε φήμη και πιστούς οπαδούς, o βρετανικός τύπος είχε να … το λέει, για την απόσταση που τον χώριζε από το «συνοδοιπόρο» του ντράμερ Στιούαρτ Κόπλαντ που ο πατέρας του ήταν διπλωμάτης).
Σαν παιδί ήταν δυνατός, όμορφος, ψηλός με γερή σωματική διάπλαση. Και γερό μυαλό. Ουδέποτε, όμως, κατάφερε (όπως φαίνεται σε παλιότερες συνεντεύξεις του) να εντυπωσιάσει τον πατέρα του, είτε με τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, είτε με τα αθλητικά του έπαθλα. Η μόρφωση του τον απομάκρυνε από την οικογένεια. Έκανε διάφορες δουλειές (εργάτης, οδηγός λεωφορείου κ.α) μέχρι να πάρει τη θέση του καθηγητή αγγλικών στο δημοτικό του St Paul’s στο Cramlington. Και δεν ήταν φιλόδοξος μέχρι να ανακαλύψει τη μουσική...